فقها امتيازى بين داشت ، انتهى . و در « روضات الجنات : 155 و 632 و 767 » او را ذكر كرده ، و از آنها چنين برآيد كه او از چندين نفر از علما روايت مىكند : اول پدرش شاه محمود ، از شيخ ابراهيم قطيفى . دويم ميرصفى الدّين محمد بن سيد جمال الدّين استرآبادى از محقق كركى . سيم خواجه جمال الدّين محمود شيرازى سلمانى متوفى سنه 953 ، از محقق دوانى . و چند نفر هم از او روايت مىكنند : اول مرحوم آقا سيد حسين بن سيد حيدر كركى كه در ( 1337 ) بيايد . و در « الذريعة 1 : ش 654 » نوشته كه مير ابو الولى در ج 1 سنه 1005 اين اجازه را در قم براى سيد حسين نوشته . دويم شيخ ابراهيم بن محمد حرفوشى كركى عاملى متوفى سنه 1080 ، و در « روضات الجنات : 759 » در احوال سيد جزائرى بنقل از « اجازهء كبيره » نواده‌اش سيد عبد اللّه يكى از اساتيد او را در شيراز ؛ شاه ابو الولى حكيم الهى نوشته ، و در ( ص 767 ) در احوال اين امير ابو الولى مورد بحث ما ؛ وى را از مشايخ روايت سيد نعمت اللّه نوشته ، و اين اشتباه است و سيد نعمت اللّه متولد 1050 نتواند از اين امير ابو الولى كه در حيات شاه‌طهماسب از رجال مهم عصر خود بوده روايت كند ، و شاه ابو الولى حكيم الهى استاد او ديگرى غير از اين امير ابو الولى مورد بحث ما است . دويم و سيم : مير كمال الدّين محمد استرآبادى و مير ابو القاسم خليفه اصفهانى ، كه اين دو نفر چنان‌كه در « تاريخ عالم‌آرا 1 : 111 » نوشته تا حين حيات شاه‌طهماسب متولى آن آستانه متبركه بوده‌اند ، مير كمال الدّين متولى سنتىها ، و مير ابو القاسم متولى واجبىها ، و همانا مقصود از سنتىها آن موقوفاتى بوده كه مصرف معينى نداشته و اختيار آن با شاه وقت بوده ، و واجبىها آنهائى بوده كه بتعيين واقف بايد بمصارف معينه‌اى برسد . چهارم : مير عبد الكريم ، كه در تاريخ مذكور ( ج 1 ص 186 ) فرمايد وى متولى مشهد بوده و در سنه 987 در حوالى آن شهر مقدس مقتول شد . پنجم : مير سيد على شوشترى ، كه در ( ج 2 سال 1209 عنوان 141 ص 351 ) گذشت . ششم : قاضى سلطان تربتى ، از سادات موسويه حيدريه تربت خراسان كه بنا بمرقومات